همیشه فکر میکردم در یک شب نه چندان سرد پاییزی- که باران به شدت می بارد- خواهم مرد. خودم را تصورمی کردم که در حالی که شال گردنم را سفت دور گردنم پیچیده ام و آن را تا روی دماغم بالا کشیده ام، بدون چتر، با قدمهای کوتاه و تند به سمت خانه می روم....و به این فکر می کنم که باید از این به بعد حواسم را بیشتر جمع کنم و برنامه حرکت اتوبوس ها را بنویسم و بزنم به گوشه مانیتورم تا از اتوبوس جا نمانم...و به این فکر می کنم که وقتی به خانه برسم کفشهایم را در می آورم، پاهایم را جلوی شومینه دراز می کنم ومنتظر می شوم تا تو به دو فنجان چای داغ سر برسی و باهم بنشینیم، آرام آرام چای بنوشیم و درباره موضوعات پیش پا افتاده روزمره باهم گپ بزنیم....غرق در افکارم می شوم و آنقدر خیالاتم را پر و بال می دهم که متوجه نمی شوم به آستانه خیابان رسیده ام و باید بایستم، منتظر شوم چراغ عابر پیاده سبز شود، و بعد سریع و با احتیاط از خیابان رد شوم. بعد ناگهان - بدون اینکه فرصت داشته باشم بفهمم چه اتفاقی دارد می افتد و بدون اینکه حتی بتوانم افکار درهم ریخته ام را سر و سامانی بدهم- همه چیز تمام می شود. به همین سادگی....یک تصادف ساده، در یک خیابان نه چندان شلوغ توی یک شهر کوچک و کم جمیعت. همه چیز به سرعت اتفاق می افتد....بدون هیچ پیچیدگی....هیچ چیز رمانتیکی هم حتی وجود ندارد...مثلا اینکه صبح روزی  که شب اش قرار است بمیرم یک خداحافظی درست و درمان با تو کرده باشم ...به خانواده ام زنگ زده باشم....یا مثلا وقتی دارم از در خارج می شوم آخرین برگ زرد حیاط خانه مان را ببینم که باد آنرا از شاخه جدا می کند....آهی بکشم و دلم برای تنهایی درخت بسوزد...یا مثلا کلاغ ها همه باهم شروع کنند به غار غار (قار قار؟؟؟) کردن و من با خودم فکر کنم که این نشانه ای است که خبر از یک اتفاق بد می دهد....و بعد شروع کنم به خیالبافی کردن درباره اینکه آن اتفاق بد چه می تواند باشد...و با هر چیز بدی که به ذهنم می رسد به خودم نهیب بزنم و خودم را سرزنش کنم که چرا اینقدر بدبینم و چرا همه اش بدترین چیزها را تصور می کنم و چرا نمی توانم به چیزهای خوب فکر کنم....و.....    

صبح روزی که قرار است شب اش بمیرم هیچ کدام از این اتفاق ها نمی افتد. یک صبح معمولی معمولی است - مثل همه صبح های دیگر- که از خواب بیدار می شوم و با دست و صورت نشسته اول  ای-میل هایم را و بعد برنامه حرکت اتوبوس را چک می کنم و با عجله، صبحانه خورده و نخورده از خانه می زنم بیرون و بعد قبل از رسیدن به ایستگاه اتوبوس یادم می افتد که فلان کتاب، یا سی دی را که قرار بود برای کار امروزم ازش استفاده کنم جا گذاشته ام و بعد با عجله بر میگردم خانه ....از اتوبوس جا می مانم و مجبور می شوم نیم ساعت راه را پیاده بروم چون نمی توانم پنجاه دقیقه دیگر صبر کنم تا اتوبوس بعدی از راه برسد....

همیشه فکر می کنم این تنها شکلی از مرگ است که می تواند برایم اتفاق بیفتد....و آن روز می تواند یکی از همین روزهای معمولی باشد....هیچ اتفاق خاصی قرار نیست قبلش برایم بیفتد....و هیچ روز خاصی قرار نیست باشد....